روانپزشک و متخصص اعصاب و روان

آدرس مطب ها

مطب 1: خیابان پاسداران، خیابان گل نبی، پلاک 49، طبقه چهارم، واحد 16

مطب 2: بلوار کشاورز، روبروی بیمارستان امام خمینی، پلاک ۳۷۰ طبقه اول واحد ۷

روزهای هفته

روزهای فرد

روزهای زوج

شماره تماس

021-22979460

021-66128259

بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون چیست و چه علائمی دارد؟

دکتر مهدی کریمی

دکتر مهدی کریمی

بیماری پارکینسون چیست؟ بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است. اولین نشانه مشکلات حرکتی است. حرکات صاف و هماهنگ ماهیچه های بدن توسط دوپامین، ماده ای در مغز، ممکن می شود. دوپامین در بخشی از مغز به نام “توده سیاه” تولید می شود.

در پارکینسون، سلول های توده سیاه رو به سمت نابودی میروند. هنگامی که این اتفاق می افتد، سطح دوپامین کاهش می یابد. هنگامی که آنها تا 60 تا 80 درصد کاهش یافتند، علائم پارکینسون ظاهر میشوند.

علائم بیماری پارکینسون

برخی از علائم اولیه پارکینسون می تواند چندین سال قبل از ایجاد مشکلات حرکتی شروع شود. این علائم اولیه عبارتند از:

  • کاهش توانایی بویایی (آنوسمی)
  • یبوست
  • دست خط کوچک و فشرده
  • صدا تغییر می کند
  • حالت خمیده
علائم بیماری پارکینسون


چهار مشکل اصلی حرکتی که مشاهده می شود عبارتند از:

  • لرزش (لرزشی که در حالت استراحت رخ می دهد)
  • حرکات آهسته
  • سفتی بازوها، پاها و تنه
  • مشکلات تعادل و تمایل به زمین خوردن


علائم ثانویه عبارتند از:

  • حالت چهره خالی
  • تمایل به گیر افتادن هنگام راه رفتن
  • گفتار خفه و کم حجم
  • کاهش پلک زدن و بلعیدن
  • تمایل به عقب افتادن
  • کاهش تاب خوردن بازو هنگام راه رفتن
  • راه رفتن پارکینسونی، که تمایل به برداشتن گام‌های به هم ریخته در حین راه رفتن است

سایر علائم مرتبط ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • پوسته های سفید یا زرد پوسته پوسته روی قسمت های چرب پوست که به درماتیت سبورئیک معروف است
  • افزایش خطر ملانوم، یک نوع جدی سرطان پوست
  • اختلالات خواب از جمله رویاهای واضح، صحبت کردن و حرکت در طول خواب
  • افسردگی
  • اضطراب
  • توهمات
  • روان پریشی
  • مشکلات توجه و حافظه
  • مشکل در روابط بصری-فضایی

علائم اولیه بیماری پارکینسون ممکن است ناشناخته بماند. ممکن است بدن شما سال ها قبل از شروع مشکلات حرکتی با این علائم هشداردهنده سعی کند شما را در مورد اختلال حرکتی آگاه کند.

همچنین در مورد بیماری آلزایمر بخوانید

علل بیماری پارکینسون

علت دقیق پارکینسون ناشناخته است. ممکن است هر دو مولفه ژنتیکی و محیطی داشته باشد. برخی از دانشمندان بر این باورند که ویروس ها می توانند باعث ایجاد پارکینسون نیز شوند. سطوح پایین دوپامین و نوراپی نفرین، ماده ای که دوپامین را تنظیم می کند، با پارکینسون مرتبط است.

در حالی که هیچ علت شناخته شده ای وجود ندارد، تحقیقات گروه هایی از افراد را که احتمال بیشتری برای ابتلا به این بیماری دارند، شناسایی کرده است که عبارتند از:

  • جنسیت: مردان یک و نیم برابر بیشتر از زنان در معرض ابتلا به پارکینسون هستند.
  • نژاد: طبق تحقیقات منبع معتبر، شیوع پارکینسون در افراد سفیدپوست در مقایسه با افراد سیاه پوست یا آسیایی بیشتر است. موقعیت جغرافیایی ممکن است یکی از دلایل خطر بالاتر باشد.
  • سن: پارکینسون معمولا بین 50 تا 60 سالگی ظاهر می شود. فقط در حدود چهار درصد موارد قبل از 40 سالگی رخ می دهد.
  • سابقه خانوادگی: افرادی که اعضای خانواده نزدیکشان به بیماری پارکینسون مبتلا هستند، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون هستند.
  • سموم: قرار گرفتن در معرض سموم خاص ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.
  • آسیب سر: افرادی که آسیب های سر را تجربه می کنند ممکن است بیشتر به بیماری پارکینسون مبتلا شوند.
علت بیماری پارکینسون

درمان های بیماری پارکینسون

درمان پارکینسون به ترکیبی از موارد زیر بستگی دارد:

  • تغییر سبک زندگی
  • دارو درمانی
  • استراحت کافی، ورزش و رژیم غذایی متعادل مهم هستند. گفتار درمانی، کاردرمانی و فیزیوتراپی نیز می توانند به بهبود ارتباطات و مراقبت از خود کمک کنند.

تقریباً در همه موارد، دارو برای کمک به مدیریت علائم مختلف سلامت جسمی و روانی مرتبط با بیماری مورد نیاز است.

داروهای مورد استفاده در درمان بیماری پارکینسون


برای درمان بیماری پارکینسون می توان از داروهای مختلفی استفاده کرد.

لوودوپا


لوودوپا رایج ترین درمان برای پارکینسون است. به پر کردن دوپامین کمک می کند. حدود 75 درصد موارد به لوودوپا پاسخ می دهند، اما همه علائم بهبود نمی یابند. لوودوپا به طور کلی همراه با کاربیدوپا تجویز می شود.کاربیدوپا تجزیه لوودوپا را به تاخیر می اندازد که به نوبه خود دسترسی لوودوپا را در سد خونی مغزی افزایش می دهد.

آگونیست های دوپامین


آگونیست های دوپامین می توانند از عملکرد دوپامین در مغز تقلید کنند. آنها کمتر از لوودوپا موثر هستند، اما زمانی که لوودوپا کمتر موثر است، می توانند به عنوان داروهای پل مفید باشند.

داروهای این دسته شامل بروموکریپتین، پرامیپکسول و روپینیرول است.

آنتی کولینرژیک ها


آنتی کولینرژیک ها برای مسدود کردن سیستم عصبی پاراسمپاتیک استفاده می شوند. آنها می توانند به استحکام کمک کنند. بنزتروپین (کوژنتین) و تری هگزی فنیدیل آنتی کولینرژیک هایی هستند که برای درمان پارکینسون استفاده می شوند.

آمانتادین (Symmetrel)


آمانتادین (Symmetrel) را می توان همراه با کاربیدوپا-لوودوپا استفاده کرد. این یک داروی مسدود کننده گلوتامات (NMDA) است. این تسکین کوتاه مدت برای حرکات غیر ارادی (دیسکینزی) که می تواند از عوارض جانبی لوودوپا باشد، ارائه می دهد.

مهارکننده های COMT


مهارکننده های کاتکول O-متیل ترانسفراز (COMT) اثر لوودوپا را طولانی تر می کند. انتاکاپون (Comtan) و تولکاپون (Tasmar) نمونه هایی از مهارکننده های COMT هستند.

تولکاپون می تواند باعث آسیب کبدی شود. معمولاً برای افرادی که به درمان های دیگر پاسخ نمی دهند استفاده میشود.

اکتاکاپون باعث آسیب کبدی نمی شود.

Stalevo دارویی است که اکتاکاپون و کاربیدوپا-لوودوپا را در یک قرص ترکیب می کند.

مهارکننده های MAO-B


مهارکننده های MAO-B آنزیم مونوآمین اکسیداز B را مهار می کنند. این آنزیم دوپامین را در مغز تجزیه می کند. سلژیلین (الدپریل) و رازاگیلین (آزیلکت) نمونه هایی از مهارکننده های MAO-B هستند.

قبل از مصرف هر گونه داروی دیگر با مهارکننده های MAO-B با پزشک خود صحبت کنید. آنها می توانند با بسیاری از داروها تداخل داشته باشند، از جمله:


با گذشت زمان، اثربخشی داروهای پارکینسون می تواند کاهش یابد. در اواخر مرحله پارکینسون، عوارض جانبی برخی داروها ممکن است بیشتر از فواید آن باشد. با این حال، آنها هنوز هم ممکن است مدیریت کافی علائم را ارائه دهند.

همچنین در مورد اختلالات سایکوتیک بخوانید

جراحی پارکینسون

مداخلات جراحی مختص افرادی است که به دارو، درمان و تغییرات سبک زندگی پاسخ نمی دهند.

دو نوع جراحی اولیه برای درمان پارکینسون استفاده می شود:

  • تحریک عمیق مغز
  • درمان با پمپ

تشخیص بیماری پارکینسون

تشخیص بیماری پارکینسون

آزمایش خاصی برای تشخیص پارکینسون وجود ندارد. تشخیص بر اساس تاریخچه سلامت، معاینه فیزیکی و عصبی و همچنین بررسی علائم و نشانه ها انجام می شود.

آزمایشات تصویربرداری، مانند اسکن CAT یا MRI، ممکن است برای رد سایر شرایط استفاده شود. همچنین ممکن است از اسکن انتقال دهنده دوپامین (DAT) استفاده شود. اگرچه این آزمایش‌ها پارکینسون را تأیید نمی‌کنند، اما می‌توانند به رد سایر بیماری‌ها و حمایت از تشخیص پزشک کمک کنند.

مراحل بیماری پارکینسون

پارکینسون یک بیماری پیشرونده است، به این معنی که علائم این بیماری معمولاً با گذشت زمان بدتر می‌شود.

بسیاری از پزشکان از مقیاس هوهن و یهر برای طبقه بندی مراحل آن استفاده می کنند. این مقیاس علائم را به پنج مرحله تقسیم می‌کند و به متخصصان مراقبت‌های بهداشتی کمک می‌کند تا بفهمند علائم و نشانه‌های بیماری چقدر پیشرفته هستند.

مرحله 1


مرحله 1 پارکینسون خفیف ترین شکل است. خیلی خفیف است، در واقع، ممکن است علائم قابل توجهی را تجربه نکنید. آنها ممکن است هنوز در زندگی روزمره و وظایف شما تداخل نداشته باشند. اگر علائمی دارید، ممکن است در یک طرف بدن شما بروز داده شوند.

مرحله 2


پیشرفت از مرحله 1 به مرحله 2 می تواند ماه ها یا حتی سال ها طول بکشد. تجربه هر فرد متفاوت خواهد بود.

در این مرحله متوسط، ممکن است علائمی مانند:

  • سفتی عضلات
  • لرزش
  • تغییرات در حالات چهره
  • لرزیدن

سفتی عضلات می تواند کارهای روزانه را پیچیده کند و مدت زمان انجام آنها را طولانی تر کند. با این حال، در این مرحله، بعید است که مشکلات تعادل را تجربه کنید.

علائم ممکن است در هر دو طرف بدن ظاهر شود. تغییرات در وضعیت بدن، راه رفتن و حالات صورت ممکن است بیشتر قابل توجه باشد.

مرحله 3


در این مرحله میانی، علائم به نقطه عطف می رسد. در حالی که بعید است علائم جدیدی را تجربه کنید، اما ممکن است بیشتر قابل توجه باشند. آنها همچنین ممکن است در تمام کارهای روزانه شما اختلال ایجاد کنند.

حرکات به طور قابل توجهی کندتر است که باعث کند شدن فعالیت ها می شود. مسائل مربوط به تعادل نیز مهم‌تر می‌شوند، بنابراین زمین خوردن شایع‌تر است. اما افراد مبتلا به پارکینسون مرحله 3 معمولاً می توانند استقلال خود را حفظ کرده و بدون کمک زیاد فعالیت های خود را کامل کنند.

مرحله 4


پیشرفت از مرحله 3 به مرحله 4 تغییرات قابل توجهی را به همراه دارد. در این مرحله، در ایستادن بدون واکر یا وسیله کمکی مشکل زیادی خواهید داشت.

واکنش ها و حرکات ماهیچه ای نیز به میزان قابل توجهی کند میشود. تنها زندگی کردن می تواند ناامن و احتمالاً خطرناک باشد.

مرحله 5


در این پیشرفته ترین مرحله، علائم شدید کمک شبانه روزی را ضروری می کند. ایستادن سخت خواهد بود، اگر غیرممکن نباشد. به احتمال زیاد یک ویلچر مورد نیاز خواهد بود.

همچنین، در این مرحله، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است دچار سردرگمی، هذیان و توهم شوند. این عوارض بیماری می تواند در مراحل بعدی شروع شود.

زوال عقل در پارکینسون

زوال عقل پارکینسون

زوال عقل پارکینسون یکی از عوارض بیماری پارکینسون است. باعث می شود افراد در استدلال، تفکر و حل مسئله با مشکل مواجه شوند. این کاملاً رایج است و 50 تا 80 درصد از افراد مبتلا به پارکینسون درجاتی از زوال عقل را تجربه می کنند.

علائم زوال عقل بیماری پارکینسون عبارتند از:

  • افسردگی
  • اختلالات خواب
  • توهمات
  • گیجی
  • توهمات
  • نوسانات خلقی
  • لکنت زبان
  • تغییرات در اشتها
  • تغییرات در سطح انرژی


بیماری پارکینسون سلول های دریافت کننده مواد شیمیایی در مغز را از بین می برد. با گذشت زمان، این می تواند منجر به تغییرات چشمگیر، علائم و عوارض شود.

همچنین در مورد درمان وسواس بخوانید

عوامل ایجاد پارکینسون

محققان بر این باورند که هم ژن‌ها و هم عوامل محیطی در ابتلای افراد به پارکینسون نقش دارند. با این حال، میزان تأثیر آنها مشخص نیست. بیشتر موارد در افرادی رخ می دهد که سابقه فامیلی آشکاری از این بیماری ندارند. موارد ارثی پارکینسون نادر است و غیر معمول است که والدین پارکینسون را به کودک منتقل کنند.

طبق اعلام موسسه ملی بهداشت، تنها 15 درصد از افراد مبتلا به پارکینسون سابقه خانوادگی این بیماری را دارند.

پیشگیری پارکینسون

بیماری پارکینسون میتواند کیفیت زندگی در فرد را تا حد زیادی کاهش دهد. به عنوان مثال، افراد مبتلا به پارکینسون میتوانند افتادن های خطرناک و همچنین لخته شدن خون در ریه ها و پاها را تجربه کنند. این عوارض می‌توانند حتی گاهی کشنده باشند.

ممکن است نتوان روند پیشرفت پارکینسون را کاهش داد، اما می‌توانید برای غلبه بر موانع و عوارض تلاش کنید تا کیفیت زندگی بهتری برای مدت طولانی داشته باشید.

برای دریافت نوبت روانپزشک جهت مشاوره و درمان با ما در تماس باشید.

اشتراک بگذارید...